هورمون درمانی

انجمن سرطان شناسی بالینی ایالات متحده (اسکو) توصیه می کند که بیماران تشویق شوند تا هورمون درمانی (تاموکسیفن، مهار کننده آروماتوز یا سرکوب تخمدان) را ادامه دهند. هورمون درمانی بمدت 5 تا 10 سال با افزایش بقا ارتباط دارد.
بطور کلی، هر چه گیرنده های استروژنی توده قویتر باشد هورمون درمانی نقش حفاظتی بیشتری در جلوگیری از عود سرطان سینه دارد.

بدون انتشار به غدد لنفاوی: متاآنالیز (EBCTCG) نشان داد مصرف تاموکسیفن بمدت 5 سال نسبت به عدم مصرف دارو 15.7 درصد از میزان عود (از 34.8 به 19.1 درصد) در ده سال می کاهد. مطالعه (ATLAS) نشان داد ادامه تاموکسیفن تا 10 سال میزان عود را 2 درصد (16 به 14 درصد) کاهش می دهد. متاآنالیز (EBCTCG) نشان داد مهار کننده های آروماتوز نسبت به تاموکسیفن 0.4 درصد از میزان عود (از 1.3 به 0.9 درصد) می کاهند.
با انتشار به غدد لنفاوی: متاآنالیز (EBCTCG) نشان داد مصرف تاموکسیفن بمدت 5 سال نسبت به عدم مصرف دارو 15.5 درصد از میزان عود (از 57 به 41.5 درصد) در ده سال می کاهد. مطالعه (ATLAS) نشان داد ادامه تاموکسیفن تا 10 سال میزان عود را 3 درصد (26 به 23 درصد) کاهش می دهد. متاآنالیز (EBCTCG) نشان داد مهار کننده های آروماتوز نسبت به تاموکسیفن 0.9 درصد از میزان عود (از 2.9 به 2 درصد) می کاهند.

.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

انجمن سرطان شناسی بالینی ایالات متحده (اسکو) توصیه می کند بیماران مبتلا به سرطان سینه یائسه برای تعیین سطح پایه اسکن استخوان (DEXA) معرفی شوند. همچنین افرادی که مهارکننده آروماتوز مصرف می کنند یازنان قبل از یائسگی که تاموکسیفن مصرف می کنند یا آگونیست های هورمون آزاد کننده گنادوتروپین مصرف می کنند و یا توسط شیمی درمانی یائسه شده اند بایستی هر 2 سال آن را تکرار کنند.
بیشتر بیماران کاهش توده استخوانی را تجربه می کنند. ورزش های تحمل کننده وزن (دویدن)، عدم مصرف دخانیات، مصرف مکمل کلسیم (1200 میلیگرم در روز)، ویتامین د (600 تا 1000 واحد در روز) برای افراد بالای 50 سال توصیه می شود. بایفسفونیت ها (زولدرونیک اسید) یا دنوسوماب برای پیشگیری از پوکی استخوان ممکن است تجویز شوند.

لیترمانس و همکاران (20166) نشان دادند بروز اختلالات عضلانی اسکلتی در افرادی که آلل جی ژن (20736188) را داشتند بطور معنی داری بیشتر بود.
خطر شکستگی استخوان از طریق مقیاس ( FRAX) قابل بررسی است. سلامت دندان ها برای کسانی که از درمان های داروئی ضد پوکی استخوان می خواهند استفاده کنند ضروری است.
داتا و شوارتز (2013) در مروری جامع بیان کردند در بیماران مبتلا به سرطان سینه نیاز به توجه ویژه به سلامت استخوان ها و فعالیت بدنی و درمان های تقویت کننده مغز استخوان می باشد.

ترمولیریس و همکاران (2016) در مروری نظام مند بیان کردند افرادی که دانسیته استخوان کمتر از منهای 2 دارند یا اینکه در خطر شکستگی هستند نیازمند مداخله داروئی و مکمل ویتامین د (800 تا 1000 واحد در روز) و کلسیم (1000 میلیگرم در روز) برای پیشگیری از پوکی استخوان می باشند. دنوسوماب برای پیشگیری از درمان های منجر به پوکی استخوان سرطان توصیه شده است. اسید زولدرونیک اثرات ضد سرطانی در استخوان در میان بیماران یائسه با سرطان سینه داشته است.

پدرسینی و همکاران (2017) نشان دادند در زنانی که بتازگی مهار کننده آروماتوز دریافت می کنند شیوع شکستگی مهره ها 18.9 درصد می باشد و با سن بالا (68 سال)، دانستیه استخوان پائین در فمور و لگن (0.643 و 0.927) ارتباط دارد. شیوع شکستگی مهره ها در افرادی که درمان کامل دریافت کرده بودند 31.2 درصد می باشد. ویلا و همکاران (2016) نشان دادند خطر شکستگی مهره ها در زنان یائسه با میانگین سنی 60 سال 25.6 درصد است. مهره های کمری بیشتر دچار شکستگی شدند.

با و همکاران (2015)) نشان دادند طب سوزنی در کاهش درد مفاصل می تواند موثر باشد. گرین لی و همکاران (2013)) نشان دادند مصرف 1500 میلیگرم گلوکوزآمین سولفات در روز و 12000 میلیگرم کندروتین سولفاتت در روز بمدت 6 ماه در کاهش درد مفاصل موثر هستند. ریورا و همکاران (2016) نشان دادند تزریق هیالورونیت سدیم و کندرتین سولفات در زانو سبب کاهش درد بیماران شده است.

بک وی و همکاران (2017) نشان دادند شیوع درد مفاصل بین افرادی که مهارکننده آروماتوز مصرف می کنند 46 درصد می باشد. عوامل خطر برای درد مفاصل ناشی از مهار کننده هایی آروماتوز شامل توده بدنی بالاتر از 25 کیلوگرم بر متر مربع، شیمی درمانی با تاکسان ها، سرطان مرحله 3 و تداوم درمان با مهارکننده های آروماتوز بیش از 10 سال می باشد. آنها پیشنهاد کردند انجام تمرینات ورزشی و تناسب وزن بایستی مورد تاکید بیشتر قرار گیرد.

درد مفاصل از عوارض شایع هورمون درمانی بویژه با داروهای مهارکننده آروماتوز می باشد. استفاده از ضد دردها، طب سوزنی و گلوکوزآمین و کندراتین توصیه شده است.
گالاقر و همکاران (2015) در مروری نظام مند نشان دادند گلوکوزآمین و کندرتین سولفات ممکنن است بتوانند سبب کاهش درد مفاصل بشوند. گلوکوزآمین و کندرتین ممکن است سبب تقویت سیستم ایمنی نیز بشوند.

انجمن سرطان شناسی بالینی ایالات متحده (اسکو) توصیه می کند برای بیمارانی که دچار گر گرفتگی هستند داروهای مهار کننده بازجذب انتخابی سروتونین مانند ونلاکسفین، گاباپنتین، اصلاح سبک زندگی و محیطی در جهت کاهش علائم وازوموتور پیشنهاد گردد.
تنفس های منظم، ویتامین ها، ورزش، پرهیز از ادویه جات و کافئین و الکل کمک کننده است. طب سوزنی نیز در کاهش علائم مفید است.

اگزمستن (Exemestane)

چکیده: اگزمستن با مهار آنزیم آروماتوز در زنان یائسه از تبدیل آندروژن های تخمدان و فوق کلیه به استروژن جلوگیری می کند و در نتیجه میزان استروژن را کاهش می دهد.
میزان مصرف در سرطان سینه زود تشخیص داده شده و پیشرفته 25 میلیگرم روزانه بعد از غذا می باشد.
مصرف دارو بعد از غذا سبب افزایش جذب بهتر دارو می شود.
دارو بایستی در دمای 25 درجه سانتیگراد نگهداری شود.
شایعترین عوارض در زنان یائسه: گرگرفتگی (%21.2)، احساس خستگی (%16)، درد مفاصل (%14.6)، سردرد (%13)، بیخوابی (%12.4)، تعریق (%11.8) می باشند.
در طول مصرف دارو، عملکرد کبد، کلیه و وضعیت استخوان و معیارهای آزمایشگاهی مانند کلسترول (HDL) و هموسیستئین ممکن است تغییر پیدا کنند.

اگزمستن
اگزمستن با نام تجاری (Aromasin) بصورت قرص خوراکی 25 میلیگرمی موجود است. این دارو مهار کننده استروئیدی آروماتوز می باشد.
مکانیسم اثر این دارو: رشد سلول های سرطان سینه ممکن است وابسته به استروژن باشد. آروماتوز آنزیم اصلی است که آندروژن را به استروژن در زنان تبدیل می کند. منبع اصلی استروژن (بطور عمده استرادیول) در زنان قبل از یائسگی، تخمدان ها هستند. همچنین منبع اصلی استروژن در زنان یائسه از تبدیل آندروژن های تخمدان و فوق کلیه (اندروستندیون و تستوسترون) به استروژن (استرون و استرادیول) با آنزیم آروماتوز در بافت های محیطی صورت می گیرد. محرومیت از استروژن از طریق مهار آروماتوز برای برخی از بیماران یائسه با سرطان سینه وابسته به هورمون یک درمان انتخابی و موثر است.
اثر بدن بر دارو: این دارو بسرعت جذب می شود. نیمه عمر این دارو 24 ساعت می باشد. این دارو از طریق متابولیسم بطور عمده از بدن حذف می شود. سرعت جذب این دارو در زنان با سرطان سینه (t max=1.2 hours) سریعتر از زنان سالم است. میزان جذب این دارو %40 افزایش می یابد در صورتی که بعد از یک صبحانه پرچرب مصرف شود. این دارو بطور گسترده در بافت ها انتشار می یابد و %90 آن با پروتئین های پلاسما اتصال بر قرار می کند. دارو بطور مساوی از طریق ادرار و مدفوع دفع می شود.
تعامل دارو با دارو: اگزمستن توسط سیتوکروم (P-450 3A4) و الدوکتورداکتاز متابولیزه می شود.
اثر دارو بر بدن: اثر بر استروژن: دوزهای مختلف اگزمستن از 0.5 تا 600 میلیگرم در روز برای زنان یائسه با سرطان سینه پیشرفته تجویز می شود. سرکوب استروژن پلاسما (استرادیول، استرون و سولفات استرون) از دوز 5 میلیگرم روزانه بدست می آید و با دوز 25 میلیگرم روزانه به %85 تا %95 می رسد. سرکوب حداکثری استروژن ها با یک دوز 25 میلیگرمی می تواند بعد از 2 تا 3 روز بوجود آید و تا 4 تا 5 روز تداوم یابد.
اثر بر اندوکرین: این دارو تا دوز 200 میلیگرم روزانه اثری بر ترشح کورتیزول و آلدسترون نداشته است. افزایش خفیف غیر وابسته به دوز در هورمون های (LH & FSH) مشاهده شده است. اگزمستن 25 میلیگرمی روزانه بر عملکرد تیروئید اثری ندارد.
اثر بر انعقاد و چربی: این دارو تاثیری بر پارامترهای انعقادی ندارد. در یک مطالعه افرادی که این دارو را مصرف نموده اند، کلسترول (HDL) پلاسمایشان در حدود %9-6 کاهش و سطح هموسیستئین آنها %18 افزایش یافته است.
مطالعات بالینی:
یک مطالعه بالینی نشان داده است که میزان عود در زنان یائسه ای که در طول 5 سال تاموکسیفن و بدنبال آن اگزمستن استفاده کرده اند کمتر از کسانی است که در طول 5 سال فقط تاموکسیفن مصرف کرده اند. اما قابل ذکر است بقا کلی بین دو گروه فرقی نداشته است.
موارد استفاده:
اگزمستن برای درمان زنان یائسه با سرطان سینه زود تشخیص داده شده (early) که گیرنده استروژن مثبت دارند بدنبال مصرف دو یا سه سال تاموکسیفن تا 5 سال تجویز می شود. این دارو برای درمان سرطان سینه پیشرفته در زنان یائسه بعد از تاموکسیفن تجویز می شود.
ممنوعیت مصرف:
در صورت حساسیت به این دارو، نباید مصرف شود.
هشدارها: اگزمستن ممکن است سبب آسیب به جنین در زنان باردار شود.
احتیاطات:
این دارو بهتر است برای زنان قبل از یائسگی تجویز نشود. این دارو همراه با مواد دارنده استروژن نبایستی تجویز شود.
نارسائی کبدی: در افراد با نارسائی متوسط تا شدید، بدنبال یک دوز 25 میلیگرمی، غلظت پلاسمائی دارو 3 برابر افراد سالم بوده است.
نارسائی کلیوی: غلظت پلاسمائی بعد از یک دوز 25 میلیگرمی در بیماران با نارسائی متوسط تا شدید، 3 برابر افراد سالم بوده است.
آزمایش ها: موارد غیرطبیعی خونی آن از تاموکسیفن کمتر است. در حدود %20 از بیماران با سرطان پیشرفته که اگزمستن دریافت نموده اند دچار کاهش لمفوسیت شده اند. البته %89 آنها از قبل لمفوسیتوپنی داشته اند. افزایش آنزیم های (AST, ALT, ALP, GGT) بیشتر از 5 برابر میزان طبیعی بندرت گزارش شده است که ممکن است ناشی از متاستاز کبدی ناشی از سرطان باشد. در بیماران با سرطان سینه زود تشخیص داده شده، افزایش در بیلی روبین، آلکالین فسفاتاز و کراتنین شایعتر نسبت به افرادی بوده است که تاموکسیفن مصرف می کرده اند. در یک مطالعه افزایش بیلی روبین سریع و کراتنین در حدود %5 بیمارانی که اگزمستن مصرف می کرده اند مشاهده شده است و همچنین در %15 افراد آلکالین فسفاتاز افزایش یافته است. کاهش دانسیته مغز استخوان بعد از یکسال در کسانی که اگزمستن مصرف کرده اند گزارش شده است.
تداخلات داروئی: تنظیم دوز با داروهائی که مهارکننده سیتوکروم هستند مانند کتوکونازول، ریفامپسین، فنی توئین، کاربامازپین، فنوباربیتال توصیه می شود.
اثرات سرطان زائی: در دوزهای بسیار بالا، تغییرات سرطانی در کبد و کلیه ممکن است مشاهده شود.
شیردهی: این دارو ممکن است در شیر ترشح شود.
واکنش های ناخواسته:
درمان سرطان سینه زود تشخیص داده شده در زنان یائسه: عوارض دارو خفیف تا متوسط هستند. گرگرفتگی (%21.2)، احساس خستگی (%16)، درد مفاصل (%14.6)، سردرد (%13)، بیخوابی (%12.4)، تعریق (%11.8)، فشارخون (%9.8)، تهوع (%8.5)، پوکی استخوان (%5) و شکستگی های ناشی از آن (%4)، اختلال بینائی (%5)، اسهال (%4)، سکته قلبی و سایر اختلالات قلبی عروقی (%1.6)، ترومبو آمبولیسم (%0.9)، هایپرپلازی اندومتر (%0.6). در مطالعات %6 از بیماران مجبور به قطع دارو شده اند. مرگ و میر در حدود %1.3 بوده که ناشی از سکته مغزی و نارسائی قلبی بوده است.
در درمان زنان یائسه با سرطان پیشرفته سینه: گرگرفتگی (%13)، تهوع (%9)، خستگی (%8)، تعریق زیاد (%4)، افزایش اشتها (%3)، افزایش وزن (%17).
مسمومیت با دارو: تا 800 میلیگرم در زنان یائسه سالم داوطلب تحمل شده است. تا 600 میلیگرم در زنان یائسه با سرطان پیشرفته برای 12 هفته تحمل شده است.
تجویز مقدار مصرف: میزان مصرف در سرطان سینه زود تشخیص داده شده و پیشرفته 25 میلیگرم روزانه بعد از غذا می باشد. در زنانی که 2 یا 3 سال تاموکسیفن مصرف کرده اند ، ادامه درمان تا 5 سال با اگزمستن توصیه می شود. در زنان با سرطان پیشرفته سینه، درمان با اگزمستن بایستی تا وجود شواهد مبنی بر رشد تومور ادامه یابد. در افرادیکه در آنزیم سیتوکروم اختلال دارند، دوز دارو به 50 میلیگرم بایستی کاهش یابد.
نحوه نگهداری: دارو بایستی در دمای 25 درجه سانتیگراد نگهداری شود. تغییرات موقتی بین 15 تا 30 درجه سانتیگراد نیز قابل تحمل است.

تاموکسیفن (Tamoxifen)

چکیده: تاموکسیفن با رقابت با استروژن به گیرنده های استروژنی بافت پستان اتصال پیدا می کند و در نتیجه میزان اثر استروژن را کاهش می دهد.
میزان مصرف در سرطان سینه زود تشخیص داده شده، سرطان سینه در جا و زنان پرخطر 20 میلیگرم روزانه می باشد.
دارو بایستی در دمای 20 تا 25 درجه سانتیگراد نگهداری شود.
شایعترین عوارض در زنان یائسه: گر گرفتگی 80، خشکی مهبلی 55، خونریزی مهبلی 23، کاتاراکت 2.54، سرطان اندومتر 0.23، سکته مغزی 0.14، ترومبوز ورید عمقی 0.13، کاهش پلاکت 0.7، آمبولی ریه 0.08 درصد می باشند.
در طول مصرف دارو، عملکرد کبد، چربی خون، شمارش سلول های خونی و وضعیت انعقادی بایستی پایش شود.

تاموکسیفن
تاموکسیفن داروی ضد استروژن غیر استروئیدی است که به صورت خوراکی در دو شکل 10 و 20 میلی گرمی تجویز می شود.
داروشناسی بالینی: خاصیت ضد استروژنی آن می تواند به رقابت این دارو با استروژن بر سر اتصال بر گیرنده های استروژنی پستان باشد. در موش های آزمایشگاهی کاهش رشد توده های (DMBA) را نشان داده است. تاموکسیفن با استرادیول در آدنوکارسینوماهای پستان رقابت می کند. 65 درصد دوز تجویز شده در طول 2 هفته از طریق مدفوع دفع می شود. بعد از مصرف 20 میلیگرم تاموکسیفن خوراکی، میزان غلظت پلاسمای آن به 40 نانوگرم بر میلیلیتر در 5 ساعت بعد می رسد. نیمه عمر دارو 5 تا 7 روز می باشد. تجویز طولانی مدت 10 میلیگرم تاموکسیفن دو بار در روز برابر غلظت پلاسمائی 120 نانوگرم بر میلی لیتر می باشد. مصرف تاموکسیفن 10 میلیگرمی دو بار در روز برابر 20 میلیگرم در روز می باشد.
مطالعات بالینی در بیماران با سرطان پستان پیشرفته: مقایسه مصرف تاموکسیفن و برداشتن تخمدان ها نشان داده است تفاوتی از نظر میزان بقا بین دو روش وجود ندارد. هرچند که افزایش میزان سرمی استروژن در زنان قبل از یائسگی با مصرف تاموکسیفن دیده شده است.
سرطان سینه مردان: نول وادکس در درمان التیامی مردان با سرطان سینه موثر بوده است.
مطالعات بالینی در درمان مکمل سرطان سینه: یک متاآنالیز نشان داد بیمارانی که استروژن مثبت و با انتشار به غدد لنفاوی بودند با مصرف 5 سال تاموکسیفن، میزان عدم عود در 10 سال آنها 59.7 در مقابل 44.5 درصد برای گروه بدون مصرف تاموکسیفن بود. این مقدار برای افراد بدون انتشار به غدد لنفاوی به ترتیب 79.2 در مقابل 64.3 درصد بود. مصرف تاموکسیفن 1 سال، 2 سال، و 5 سال به ترتیب سبب کاهش عود به میزان 21، 29، 47 درصد شده است. فایده مصرف تاموکسیفن برای زنان با گیرنده های استروژنی ضعیف مشخص نیست. شاید تاموکسیفن بتواند 10 درصد از میزان عود در آنها بکاهد و یا 6 درص میزان بقا را بهبود ببخشد که البته تفاوت غیر معنی دار است. شواهدی در دست نیست که دوز بیشتر از 20 میلیگرم اثربخشی بیشتری داشته باشد.
مطالعات انفرادی انتشار به غدد لنفاوی: دو مطالعه در زنان یائسه نشان داد افراد گیرنده استروژنی بیش 10 فمتومول نفع بیشتری از هورمون درمانی می برند. همچنین در کل زنان 60 تا 70 سال نفع بیشتری از هورمون درمانی می برند.
مطالعات انفرادی بدون انتشار به غدد لنفاوی: مطالعه (NSABP B-14) نشان داد در زنان بدون انتشار به غدد لنفاوی با گیرنده استروژنی بیش از 10 فمتومول که تاموکسیفن مصرف کرده بودند عود کاهش یافته است.
مدت درمان: در یک متاآنالیز نشان داده شد عود در افرادی که 5 سال تاموکسیفن مصرف کرده اند نسبت به کسانی که کمتر مصرف کرده اند کمتر بوده است. در مطالعه (NSABP B-14) عدم عود در افرادی که تاموکسیفن بمدت 5 سال مصرف کرده بودند 92 درصد و برای افردی که 10 سال مصرف کرده بودند 86 درصد بود. میزان بقا برای این افراد به ترتیب 96 و 94 درصد بود. آنها نتیجه گرفتند ادامه درمان تا 10 سال نبایستی توصیه شود. مطالعه دیگر نشان داد مصرف تاموکسیفن با عدم عود 70 درصدی و 61 درصدی در کسانی که مصرف نکرده اند همراه بوده است. در یک مطالعه دیگر مصرف تاموکسیفن 40 میلیگرم در روز برای 5 سال میزان بقا 80 درصدی و 74 درصدی برای کمتر از 2 سال را بهمراه داشته است.

سرطان سینه در سینه مقابل: مصرف تاموکسیفن در مقایسه با عدم مصرف، عود در سینه مقابل را کاهش داده است. یک متاآنالیز نشان داد مصرف 5 سال تاموکسیفن با کاهش عود به میزان 47 درصد بهمراه است. درمان 5 سال می تواند بروز را از 7.6 در هزار بیمار به 3.9 برساند. 40 میلیگرم تاموکسیفن در روز خطر عود را 40 درصد در مقایسه با عدم مصرف کاهش داده است. در مطالعه (NSABP B-14) مصرف تاموکسیفن بروز عود را از 8 به 5 در هزار بیمار سالانه کاهش داده است.
مطالعات سرطان مجاری در جا: مطالعه (NSABP B14) نشان داد مصرف 10 میلیگرم نول وادکس دو بار در روز بروز سرطان تهاجمی را 43 درصد کاهش داده است. در مطالعه دیگر مصرف تاموکسیفن 44 درصد خطر بروز سرطان تهاجمی را کاهش داده است. اما در میزان بقا تفاوتی مشاهده نشده است. خطر مصرف تاموکسیفن شامل بروز سرطان اندومتر، ترومبوز عمقی ورید ها، آمبولی ریه، سکته مغزی، کاتاراکت می باشد.
موارد مصرف: درمان سرطان سینه پیشرفته: در درمان سرطان پیشرفته در زنان قبل از یائسگی بجای برداشتن تخمدان ها استفاده می شود. افرادیکه گیرنده استروژنی قوی دارند نفع بیشتری از این دارو می برند.
در مان مکمل سرطان سینه: در درمان بیماران با انتشار به غدد لنفاوی استفاده می شود. بیشترین نفع در افرادی حاصل می شود که بیش از 4 غده لنفاوی درگیر دارند. برای بماران بدون انتشار به غدد لنفاوی که ماستکتومی داشته اند نیز استفاده می شود. امکان عود در سرطان سینه در سینه مقابل را نیز کاهش می دهد. در زنان با سرطان مجاری در جا: بعد از جراحی و پرتو درمانی میزان سرطان سینه تهاجمی با مصرف تاموکسیفن کاهش می یابد.

مصرف تاموکسیفن با کاهش بروز سرطان سینه تهاجمی در زنان سالم پرخطر همراه است ولی بر روی مرگ و میر تاثیری ندارد. خطر بیشتر از 1.67 درصد در مدل گیل نشاندهنده پرخطر بودن است. این افراد برای نمونه می توانند به این صورت باشند. خانم 35 سال یا بیشتر با هر کدام از موارد زیر: فامیل درجه یک با سابقه سرطان سینه، بیشتر از 2 بیوپسی خوش خیم، و یک سابقه بیوپسی با نتیجه هایپرپلازی آتیپیک، یا حداقل دو خویشاوند درجه یک با سابقه سرطان سینه، و سابقه شخصی حداقل یک بیوپسی، یا (LCIS)، یک بستگان درجه یک با سابقه سرطان سینه، بیشتر از دو بیوپسی سینه با هایپرپلازی آتیپیک. سن 40 سال یا بیشتر با هر یک از عوامل زیر: سابقه سرطان سینه در یکی از خویشاوندان درجه یک، بیشتر از دو بیوپسی خوش خیم، سن اولین حاملگی بیشتر از 25 سال و سن بلوغ 11 سال یا کمتر، یا حداقل دو فامیل درجه یک با سابقه سرطان سینه، و سن در اولین حاملگی کمتر از 19 سال، یا خویشاوند درجه یک با سابقه سرطان سینه، و سابقه فردی بیوپسی سینه با هایپرپلازی آتیپیک. سابقه سرطان سینه در خویشاوند درجه یک، بیشتر از دو بیوپسی خوش خیم، سن در اولین حاملگی 25 سال یا بیشتر، و سن بلوغ کمتر از 11 سال.

سن 45 سال یا بیشتر با یکی از عوامل زیر: حداقل دو خویشاوند درجه یک با سابقه سرطان سینه و سن اولین حاملگی کمتر از 24 سال، یک خویشاوند درجه یک با سابقه سرطان سینه و سابقه فردی بیوپسی خوش خیم سینه، سن بلوغ 11 یا کمتر و سن در اولین حاملگی بالاتر از 20 سال، یک خویشاوند درجه یک با سابقه سرطان سینه با سابقه بیوپسی خوش خیم، سن در بلوغ 11 سال یا کمتر، و سن در اولین تولد زنده 20 یا بیشتر. سن 50 سال یا بیشتر با یکی از عوامل زیر: حداقل دو خویشاوند درجه یک با سابقه سرطان سینه، یا سابقه یک بیوپسی با هایپرپلازی آتیپیک، و سن اولین حاملگی 30 سال یا بیشتر یا سن بلوغ کمتر از 11 سال، سابقه حداقل دو بیوپسی سینه بصورت هایپرپلازی آتیپیک، وسن اولین حاملگی بیشتر از 30 سال. سن 55 سال با یکی از عوامل زیر: یک خویشاوند درجه یک با سابقه سرطان سینه و سابقه بیوپسی خوش خیم و سن بلوغ کمتر از 11 سال، یا سابقه حداقل دو بیوپسی سینه با سابقه هایپرپلازی آتیپیک، و سن اولین حاملگی بعد از 20 سالگی. سن 60 سالگی و خطر سرطان سینه بیشتر از 1.67 درصد با مدل گیل.
منع مصرف: در کسانی که به دارو حساسیت دارند. در زنانی که پرخطر هستند یا سرطان سینه در جا دارند بایستی در صورت مصرف فراورده های مانند وارفارین یا سابقه ترومیوز عمقی ورید یا آمبولی ریه منع مصرف نول وادکس داشته باشند.
در بیماران با سرطان پیشرفته: هایپرکلسمی در بعضی از بیماران با سرطان پیشرفته با انتشار به استخوان دیده شده است. در سرطان رحم اندومتر: افزایش این نوع سرطان همراه با نول وادکس دیده شده است. مراجعه به متخصص زنان در صورت بروز خونریزی مهبلی غیرطبیعی، نامنظمی قاعدگی، تغییر در ترشحات مهبلی، یا فشار و درد لگنی ضرورت دارد. در یک مطالعه در سوئد نول وادکس خطر بروز سرطان رحم را 5.6 افزایش داد. در مطالعه دیگر مصرف 20 میلیگرم نول وادکس در روز میزان بروز را از 2 به 15 در 1419 بیمار رساند. در مطالعه دیگری نول وادکس خطر سرطان را به 2.48 رساند و تعداد سرطان اندومتر را از 14 به 33 بیشتر دز زنان بالاتر از 50 سال افزایش داد.

اثرات ایجاد ترومبوز و آمبولی: نول وادکس ممکن است سبب حوادث ترومبوامبولیک مانند امبولی ریه و ترومبوز ورید عمقی شود. اگر دارو با شیمی درمانی داده شود خطر این حوادث افزایش می یابد. مطالعه ای نشان داد خانم هایی که بدون سابقه آمبولی ریه نول وادکس مصرف می کردند 3.01 مزان خطر بیشتری از نظر بروز آمبولی ریه داشتند. 87 درصد در زنان بالای 50 سال رخ داد. 3 تا از 18 مورد سبب مرگ و میر شد. میزان ترومبوز ورید عمقی نیز در گروهی که نول وادکس مصرف می کردند 30 مورد در مقابل 19 مورد در کسانی که نول وادکس مصرف نمی کردند گزارش شده است هر چند که افزایش معنی دار نبوده است. افزایش غیر معنی دار در سکته مغزی در بیمارانی که نول وادکس مصرف می کردند از 24 به 34 مورد مشاهده شده است.88 درصد سکته های مغزی در افراد بالاتر از 50 سال رخ داده است. موارد نادر سرطان کبد با مصرف نول وادکس گزارش شده است. افزایش در سایر سرطان ها با مصرف نول وادکس گزارش نشده است. افزایش نیاز به عمل جراحی کاتاراکت با مصرف نول وادکس گزارش شده است. کاتاراکت با میزان خطر 1.13 از 483 به 540 مورد افزایش یافته است. طبقه دی بارداری: نول وادکس ممکن است سبب آسیب کشنده به جنین شود. در زمان مصرف نول وادکس افراد نبایستی باردار شوند. مطالعات کافی بر روی زنان باردار انجام نشده است. گزارشاتی از خونریزی مهبلی، سقط خودبخودی در خانم های باردار وجود دارد. خطرات احتمالی سندرم شبه (DES) بایستی به بیمار اطلاع داده شود. از این رو در بیماران پر خطر سالم که می خواهند نول وادکس مصرف کنند شروع درمان بایستی در دوران قاعدگی باشد و در صورت نامنظمی قاعدگی آزمایش منفی بارداری در دست باشد.
احتیاطات: کاهش در پلاکت ها تا 50 تا 100 هزار در برخی بیماران با خونریزی گزارش شده است. کاهش گلبول های سفید نیز گزارش شده است. در یک مطالعه 6 بیمار با سرطان پیشرفته و مصرف نول وادکس پلاکت کمتر از 50 هزار را گزارش دادند.
اطلاعات برای بیماران:
کاهش در بروز سرطان سینه تهاجمی و (DCIS) در زنان با تشخیص (DCIS): این زنان بایستی فواید و محدودیت های مصرف تاموکسیفن را بررسی کنند. مصرف تاموکسیفن سبب کاهش بروز سرطان سینه تهاجمی شده است ولی بر میزان بقا تاثیری نداشته است.
کاهش بروز سرطان سینه در زنان پرخطر: در این زنان بایستی بر اساس سابقه هر فرد مصرف تاموکسیفن بررسی شود. این دارو شاید برای همه زنان پرخطر مناسب نباشد. این دارو خطر را کم می کند اما از بین نمی برد. این دارو بر روی توده های با گیرنده استروژنی موثر است. در زنانی که در نول وادکس را بمدت 5 سال مصرف نموده اند بروز سالیانه سرطان سینه مجدد تا 50 درصد کاهش می یابد. در زنان قبل از یائسگی که فعال هستند بایستی روش های غیر هورمونی موثر ضد بارداری توصیه شود. افرادیکه نول وادکس مصرف می کنند بایستی تحت پایش طبی از نظر توده جدید، خونریزی مهبلی، علامت های زنانگی ( نامنظمی قاعدگی، تغییر در ترشحات مهبلی، یا درد و فشار در لگن) قرار بگیرند. قبل از شروع نول وادکس افراد بایستی تحت معاینات زنانگی و ماموگرافی قرار بگیرند. آزمون های شمارش کامل سلول های خونی و عملکرد کبدی ضرورت دارد. این دارو با فراورده های شبه وارفارین تداخل دارد از این رو کنتر ل زمان پرترومبین ضروری است. این دارو مهارکننده آنزیم کبدی سیتوکروم (p-450) است. ممکن است با داروهای سیکلوفسفوماید، فنوباربیتال و بروموکریپتین تداخل داشته باشد. پایش دوره ای تری گلیسرید و کلسترول ضروری است.
سرطان زایی: در موش ها در دوز های بالاتر از 5 میلیگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز موجب سرطان کبد شده است. ای دارو سبب ایجاد تشکیل هسته های کوچک در شرایط آزمایشگاهی در سلول های لمفوبلاستوئیدی شده است. این دارو بارداری را در موش ها با دوز 0.04 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن کاهش داده است.
شیردهی: مشخص نیست که این دارو در شیر ترشح می شود. ممکن است نیاز باشد شیردهی یا دارو قطع شود. ایمن این دارو در کودکان مشخص نیست. در سالمندان میزان سرطان سینه را از 28 به 10 در سالمندان کاهش داده است. عوارض جانبی معمولا ملایم هستند و بندرت نیاز است که مصرف دارو قطع شود.
سرطان سینه پیشرفته: افزایش درد ناشی از توده با مصرف دارو مشاهده شده است که ناشی از پاسخ مناسب به درمان می تواند باشد. این درد با مسکن می تواند تسکین یابد. ممکن است بیماری های بافت نرم تشدید بشوند. معمولا این علائم بطور خودبخودی کاهش می یابند. معمولا در زنان با بیماری پیشرفته سرطان سینه گر گرفتگی شایع ترین علامت است. سایر عوارض جانبی شامل هایپرکلسمی، ادم محیطی، اختلال چشائی، خارش مهبلی، افسردگی، گیجی، سبکی سر، سردرد، ریزش مو و خشکی واژن می باشد.
زنان قبل از یائسگی: مقایسه زنان با سرطان پیشرفته که نول وادکس یا سرکوب تخمدان دریافت کرده اند نشان داده است که عوارض جانبی دریافت نول وادکس کمتر از گروه سرکوب تخمدان بوده است.
سرطان سینه مردان: در مردان قابل تحمل است. کاهش میل جنسی و عقیمی منجر به قطع مصرف دارو شده است.
درمان کمکی سرطان سینه: میزان گر گرفتگی 64 درصد، خشکی واژن 30 درصد و نامنظمی قاعدگی 25 درصد با مصرف نول وادکس بوده است. 1.7 درصد دچار حوادث ترومبوتیک شدند. در مطالعه دیگر گر گرفتگی در 29 درصد بیماران مشاهده شده است.
پیشگیری از سرطان سینه: سرطان اندومتر از 14 به 33، آمبولی ریه از 6 به 18، ترومبوز ورید عمقی از 19 به 30 با مصرف نول وادکس افزایش یافته است. همچنین سکته مغزی از 24 به 34، کاتارکت از 483 به 540 افزایش یافته است.
افزایش میزان مصرف: در دوز های بالا ممکن است منجر به تشنج و سختی در تنفس شود. در دوز های بالا ممکن است سمیت عصبی شامل لرزش، افزایش پاسخ رفلکس ها، قدم های ناموزون و گیجی می باشد که دائمی نخواهد بود. طولانی شدن قطعه (QT) نیز دیده شده است. سمیت عصبی و سمیت قلبی در دوزهایی 6 برابر دوز معمول ممکن است رخ بدهد.
مقدار مصرف: برای بیماران با سرطان سینه 20 تا 40 میلیگرم توصیه می شود. دوز های بیشتر از 20 میلیگرم در مواقع جدا از هم بایستی مصرف شوند. شواهدی در دست نیست که بیشتر از 20 میلیگرم روزانه فواید بیشتری را نشان دهد.
سرطان سینه در جا و سرطان سینه در زنان پرخطر: 20 میلیگرم نول وادکس روزانه بمدت 5 سال توصیه می شود.
نحوه نگهداری: در دمای 20 تا 25 درجه سانتیگراد و بدور از نور نگهداری شود.

اطلاعات دارویی برای بیماران: نول وادکس برای کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه در افراد پرخطر توصیه می شود. مصرف نول وادکس بمدت 5 سال در یک مطالعه (BCPT, NSABP P-1) نشان داده است که به میزان 44 درصد شانس بروز سرطان سینه را کاهش می دهد. بروز سرطان سینه و سرطان اندومتر به ترتیب بین گروه نول وادکس و کنترل 3.6 در برابر 6.5 در هزار و 2.3 در برابر 0.9 بوده است. لخته خون در ریه و عروق و سکته مغزی به ترتیب در گروه نول وادکس و کنترل 0.8 در برابر 0.3، 1.3 در برابر 0.8، 1.4 در برابر 1 بوده است. کاتاراکت و جراحی کاتاراکت نیز به ترتیب 25.4 در برابر 22.5 و 46.6 در برابر 31.4 بوده است.
سه مطالعه نول وادکس را با جراحی و پرتو درمانی به تخمدان ها در زنان قبل از یائسگی با سرطان سینه پیشرفته مقایسه کرده اند و مشاهده نمودند که رشد توده کاهش یافته است. در زنان با (DCIS) برای کاهش خطر سرطان سینه تهاجمی موثر بوده است. در مطالعه دیگر در افرادیکه بمدت 5 سال این دارو را مصرف کرده اند میزان سرطان سینه تهاجمی 43 درصد کاهش یافته است.همچنین این دارو در افرادیکه در مراحل اولیه سرطان سینه بوده اند برای جلوگیری از عود تجویز شده است. مطالعه متاآنالیز نیز نشان داده است با مصرف این دارو خطر بروز مجدد تا 50 درصد در سینه مقابل کاهش می یابد.
منع مصرف: افرادیکه سابقه تشکیل لخته خونی دارند نبایستی برای پیشگیری از بروز سرطان سینه نول وادکس مصرف کنند. همچنین در افرادیکه وارفارین مصرف می کنند و افرادیکه می خواهند باردار شوند، با به شیرخوار شیر می دهند، یا حساسیت دارند نبایستی مصرف کنند. مشخص نیست افرادیکه ژن (BRCA1/BRCA2) دارند از این دارو به چه میزان سود می برند. در افراد کمتر از 35 سال برای کاهش خطر بروز سرطان سینه توصیه نشده است. مصرف آن در کودکان توصیه نشده است.

نحوه مصرف: برای درمان سرطان سینه در خانم ها و آقایان، 20 تا 40 میلیگرم در روز توصیه می شود. یک یا دو بار در روز می توان کپسول ها را مصرف نمود. برای زنان با سرطان سینه در مراحل اولیه برای 5 سال توصیه می شود و برای زنان با سرطان سینه پیشرفته با نظر پزشک معالج توصیه می شود. برای کاهش خطر بروز سرطان سینه در زنان سالم 20 میلیگرم در روز برای 5 سال توصیه می شود. بهتر است در وقت معین هر روز مصرف شود تا فراموش نگردد. در صورت فراموش کردن بمحض اینکه یادتان آمد قرص را مصرف کنید. نول وادکس را می توان بدون غذا هم مصرف نمود.
افرادیکه نول وادکس مصرف می کنند در حین مصرف و تا 2 ماه بعد نبایستی باردار شوند. علائم هشدار دهنده ای که بایستی به پزشک مراجعه شود شامل توده جدید در سینه، خونریزی مهبلی، تغییر در عادت ماهانه، تغییر در ترشحات مهبلی، درد یا فشار در لگن، تورم یا حساسیت در ماهیچه ساق، تنگی نفس غیر قابل توجیه، درد قفسه صدری ناگهانی، سرفه همراه با خلط خونی، تغییر در بینائی می باشند. این دارو ممکن است با وارفارین تداخل داشته باشد. تا 2 ماه بعد از قطع مصرف آن نبایستی باردار شوید. اگر برای پیشگیری این دارو مصرف می شود بایستی این دارو در زمان قاعدگی شروع شود یا اینکه آزمایش حاملگی منفی باشد.
عوارض جانبی: اکثر عوارض جانبی تاموکسیفن خفیف هستند و سبب قطع دارو نمی شوند. حدود 5 درصد افراد با سرطان سینه و 15 درصد از افرادی که برای پیشگیری از بروز سرطان سینه تاموکسیفن مصرف می کنند درمان خود را قطع می کنند. شایعترین عوارض جانبی شامل گر گرفتگی، ترشحات و خونریزی مهبلی، بهم خوردن نظم قاعدگی می باشد. ریزش مو، راش های پوستی یا سردرد نیز ممکن است بطور ناشایع بوجود بیایند. عارضه نادر ولی بسیار جدی تاموکسیفن تشکیل لخته خون در وریدها می باشد. افرادی که این دارو را مصرف می کنند در معرض افزایش خطر تشکیل لخته خون هستند. علائم لخته در ریه شامل درد قفسه صدری ناگهانی، تنگی نفس یا سرفه همراه با خلط خونی و علائم لخته در پا شامل درد یا ورم در ماهیچه های ساق است. این دارو همچنین شانس بروز سکته مغزی را تشدید می کند که علائمی مانند ضعف، سختی در راه رفتن یا بی حسی را نشان می دهد. تاموکسیفن خطر تغییرات در اندومتر رحم را نیز افزایش می دهد که ممکن است منجر به سرطان رحم شود که علائم آن شامل ترشحات غیر طبیعی از مهبل، خونریزی مهبلی یا بهم خوردن تنظیم قاعدگی شود. برداشتن رحم در صورت سرطان اندومتر ضروری است. تاموکسیفن ممکن است سبب کاتاراکت شود و یا سبب تشکیل لخته خونی در رگ های چشم گردد. همچنین ممکن است شناخت رنگ ها مشکل شود.
عوارض نادر دیگر ممکن است اختلالات کبدی مانند زردی و افزایش تری گلیسرید یا چربی خون و التهاب پانکراس باشد. ممکن است این دارو سبب آنژیو ادما یا تورم صورت، لبها، زبان و گلو شود. علائمی نظیر تهوع، استفراغ یا تشنگی ممکن است به تغییرات افزایش کلسیم خون مربوط باشد.
نحوه نگهداری: در دمای بین 20 تا 25 درجه سانتیگراد بایستی نگهداری شود. در محفظه ضد نور و در بسته بایستی نگهداری شود.

تریپتورلین (Triptorelin embonate)

چکیده: تریپتورلین آگونیست هورمون آزاد کننده گنادوتروفین (FSH & LH) می باشد در نتیجه سطوح هورمونی (FSH & LH) را کاهش می دهد. سه نوع (3.75mg) و (11.25mg) و (22.5mg) دارد که به ترتیب برای 1، 3 و 6 ماه اثربخشی دارند.
تجویز: در عضله گلوتئال بصورت داخل عضلانی توصیه می شود تزریق گردد. تزریق وریدی دارو بشدت ممنوع است. دارو بایستی به آرامی حل شود. سوزن کشیدن دارو با سوزن تزریق نبایستی یکی باشد. دارو پس از کشیدن سریعا بایستی تزریق شود. احتمال هماتوم در محل تزریق عضلانی وجود دارد. در صورت عدم استفاده از سوسپانسیون بایستی بدور انداخته شود. در دمای کمتر از 25 درجه سانتیگراد نگهداری شود.
شایعترین عوارض در مردان: گرگرفتگی (%50)، افزایش تعریق، کاهش میل جنسی (%3) و واکنش های ناخواسته در محل تزریق (%3) می باشد. دارو در هفته اول درمان، بطور موقتی، دارو سبب افزایش تستوسترون می شود و بعد از آن کاهش می یابد.
در طول مصرف دارو، وضعیت قلب، قندخون، وضعیت استخوان بایستی پایش شوند. معیارهای آزمایشگاهی مانند لمفوسیت ممکن است تغییر پیدا کنند.


تریپتورلین
تریپتورلین با نام تجاری (Diphereline) بصورت ویال همراه با دو میلی لیتر ماده حلال وجود دارد که محلول سوسپانسیون قابل تزریق به بیمار بصورت عضلانی تزریق می شود. به سه نوع (11.25mg)، (3.75mg) و (22.5mg) موجود است که به ترتیب برای 1، 3 و 6 ماه اثربخشی دارد.
اثر دارو بر بدن: تریپتورلین آگونیست هورمون آزاد کننده گنادوتروفین می باشد و در نتیجه ترشح گنادوتروپین ها را مهار می کند. تجویز دارو سبب افزایش موقتی در سطح هورمون (FSH & LH) می شود اما در صورت مصرف مداوم و مزمن سطح هورمون های (FSH & LH) کاهش می یابد و عملکرد ساخت استروئیدی تخمدان و بیضه سرکوب می شود. اثر دارو با متوقف کردن استفاده از آن، از بین می رود.
اثر بدن بر دارو: فراهمی زیستی دارو در نوع یک ماه در افراد سالم %83 بوده است. نیمه عمر دارو بعد از تزریق وریدی در مردان سالم 6، 45 و 180 دقیقه بوده است. متابولیت های دارو در انسان مشخص نشده است. این دارو از طریق کبد و کلیه دفع می شود. در افرادی که دارای نارسائی کلیوی متوسط و شدید می باشند کلیرانس دارو به ترتیب %43 و %58 کاهش یافته بود. همچنین در افرادی که نارسائی کبدی داشتند %73 کلیرانس دارو کاهش یافته بود. میزان دارو در بدن افراد با نارسائی کلیوی و کبدی 2 تا 4 برابر افزایش می یابد. بدلیل آهسته رهش بودن دارو، تنظیم دوز برای این بیماران ضروری بنظر نمی رسد.
اثر دارو بر بدن: تریپتورلین در حدود 4 روز اول سبب افزایش هورمون های (FSH & LH) و تستوسترون می شود و سپس سبب کاهش آنها می شود.
موارد استفاده: تریپتورلین برای درمان سرطان پروستان موضعی پیشرفته و منتشر به سایر قسمت ها تجویز می شود.
موارد منع مصرف: در بیماران به افزایش حساسیت به تریپتورلین و آنالوگ های آگونیست گنادوتروپین توصیه نمی شود. در بیماران با کمپرسیون طناب نخاعی ثانویه به سرطان پروستات انتشار یافته منع مصرف دارد.
احتیاطات: محرومیت از اندروژن ها ممکن است سبب طولانی شدن فاصله (QT) شود. از این رو پزشک بایستی منافع احتمالی دارو در قبال احتمال خطر تورسد د پوینتز را بررسی کند. این دارو ممکن است سبب کاهش دانسیته مغز استخوان گردد. در مردان، برخی مطالعات نشان داده است که استفاده همزمان دارو با بای فسفونیت ها ممکن است سبب کاهش پوکی مغز استخوان شود. احتیاط بویژه برای بیماران با عوامل خطر پوکی استخوان مانند (سوء مصرف مزمن الکل، سیگاری ها، مصرف طولانی مدت داروهای کاهنده دانسیته مغز استخوان مانند ضدتشنج ها و کورتیکواستروئیدها، سابقه خانوادگی پوکی استخوان و سوء تغذیه) ضروری است. درمان با این دارو ممکن است آدنوم سلولهای گنادوتروپین هیپوفیز ناشناخته را مشخص نماید. در حین درمان، تنظیم داروهای ضدفشارخون ضروری است. افزایش موقتی تستوسترون، ممکن است برخی علائم و نشانه های سرطان پروستات را در هفته های اول درمان تشدید کند، از این رو تجویز دارو ضد آندروژن مکمل برای پوشش اثر اولیه توصیه می شود. افزایش موقتی درد ناشی از سرطان ممکن است نیاز به درمان علامتی داشته باشد. کمپرسیون طناب نخاعی یا انسداد پیشابراه ممکن است دیده شود، از این رو پایش در طول هفته های اول ضروری است. تریپتورلین بعد از برداشتن بیضه ها، سبب کاهش بیشتر در سطح تستوسترون نمی شود. بعد از یک ماه که سطح تستوسترون ثابت شد، تریپتورلین این سطح را ثابت نگه می دارد. تجویز دارو خطر از دست رفتن مغز استخوان را افزایش می دهد و در نتیجه امکان دارد سبب تشخیص اشتباه متاستاز استخوانی شود.
احتمال هماتوم در محل تزریق عضلانی وجود دارد.
افزایش خطر بروز دیابت در مردانی که این دارو را دریافت کرده اند گزارش شده است. سنجش (HBA1C) بصورت دوره ای توصیه می شود. افزایش خطر بروز سکته قلبی، ایست قلبی ناگهانی و سکته مغزی در مردانی که از این دارو استفاده کرده اند دیده شده است. هر چند این خطر کم است اما بایستی بیمار از نظر سیستم قلبی عروقی پایش شود.
تداخلات با سایر داروها: استفاده همزمان ترپیتورلین با داروهای افزاینده فاصله (QT) مانند کیونیدین یا داروهای ضد آریتمی مانند آمیودارون یا متادون و ضدسایکوزها می تواند سبب بروز تورسد د پوینت شود. استفاده همزمان دارو با سایر داروهائی که بر ترشح هیپوفیز اثر می گذارند بایستی با پایش وضعیت هورمونی بیمار صورت گیرد. بهتر است داروهای هایپرپرولاکتینمی بطور همزمان تجویز نگردد چرا که اینگونه داروها گیرنده های گنادوتروپین را کاهش می دهند.
اثر بر باروری: تریپتورلین سبب سرکوب فعالیت گنادها می شود و ممکن است سبب نازائی بعد از توقف درمان شود. در خانم ها سبب آتروفی تخمدان، سرکوب عملکرد تخمدان، ایست توسعه فولیکولی و توقف عادت ماهیانه و کاهش وزن رحم می شود.
اثر سرطان زائی: در حیوانات اثر سرطان زائی با تجویز این دارو مشاهده نشده است.
اثر در بارداری و شیردهی: تریپتورلین برای استفاده در خانم ها توصیه نشده است. در حیوانات خطری مشاهده نشده است.
عوارض ناخواسته: گرگرفتگی (%50)، افزایش تعریق، کاهش میل جنسی (%3) و واکنش های ناخواسته در محل تزریق (%3). افزایش سطوح لمفوسیت ممکن است دیده شود.
تجویز: تزریق وریدی دارو بشدت ممنوع است. سوسپانسیون شیری تشکیل می شود و بایستی به آرامی آماده شود. سوزن کشیدن دارو با سوزن تزریق نبایستی یکی باشد. دارو پس از کشیدن سریعا بایستی تزریق شود. در صورت عدم استفاده از سوسپانسیون بایستی بدور انداخته شود.
مسمومیت با دارو: خطر مسمومیت با دارو کم است.
شرایط نگهداری: در دمای کمتر از 25 درجه سانتیگراد نگهداری شود. سوسپانسیون آماده شده بایستی سریعا تزریق شود اما با مسئولیت استفاده کننده ممکن است بین 2 تا 8 درجه سانتیگراد در کمتر از 24 ساعت نگهداری شود.