به ورزش اعتماد کنید

ورزش اثربخش ترین روش کاهش خطر سرطان سینه است.
.

screen

فعالیت بدنی متناسب یکی از ارکان اصلی مراقبت و پیشگیری از سرطان سینه است. اهمیت ورزش به اندازه ای است که انجمن سرطان شناسی بالینی ایالات متحده شروع فعالیت ورزشی را بلافاصله بعد از تشخیص سرطان توصیه می کند که می تواند در حین درمان و بعد از آن نیز ادامه یابد (مگر اینکه احتیاط محرزی وجود داشته باشد). ورزش های کششی بعد از جراحی سینه برای حفظ عملکرد دست و سینه ضروری است. ورزش علاوه بر اینکه موجب کاهش خطر بروز سرطان سینه می شود، سبب می شود عوارض جانبی مرتبط با روش های درمانی سرطان به حداقل برسد. همچنین ورزش موجب تقویت سیستم ایمنی و تناسب اندام شود. بطور کلی سودمندی ورزش در کاهش خطر بروز سرطان در تحقیقات به اثبات رسیده است اما در مطالعات مختلف، میزان فعالیت ورزشی موثر، از نیم تا یک ساعت (معادل دوی نرم) در روز پیشنهاد شده است.

انجمن سرطان شناسی بالینی ایالات متحده (اسکو) توصیه کرده است که بیماران، فعالیت منظم فیزیکی داشته باشند. این فعالیت بهتر است هر چه سریعتر بعد از تشخیص شروع شود. بسیار مهم است که افراد مبتلا به سرطان سینه حداقل 150 دقیقه فعالیت ورزشی متوسط و 75 دقیقه فعالیت شدید هوازی در هفته داشته باشند. همچنین لازم است فعالیت های ورزشی قدرتی (Strength) حداقل دو روز در هفته انجام دهند.

زنگ و همکاران (2012) نشان دادند که 2.5 ساعت پیاده روی تند در هفته می تواند مدت بقای بیماران با سرطان سینه را افزایش دهد. این کاهش خطر از طریق تقویت ژن (L3MBTL1) اتفاق می افتد. ظهور بالای این ژن در افراد متبلا به سرطان سینه سبب می شود که 60 درصد خطر بروز مرگ ناشی از سرطان سینه کاهش یابد.
استیندورف و همکاران (2017) نشان دادند که ورزش می تواند سبب کم شدن اختلال خواب ناشی از پرتو درمانی شود.
کاتوری و همکاران (2012) نشان دادند که اثرات ورزش در تقویت ژن ها در عضلات درگیر بطور معنی داری نسبت به عضلات غیر درگیر بیشتر است.

برادشاو و همکاران (2014) نتیجه گرفتند فعالیت بدنی در افراد بعد از تشخیص سرطان سینه منجر به افزایش بقا می شود. بیشترین اثر در افرادی بوده است که بیشتر از 9 (MET h/week)) فعالیت داشته اند. فعالیت بدنی در افرادی که بعد از تشخیص سرطان، شاخص توده بدنی کمتر از 25 و دارای گیرنده استروژن مثبت بوده اند تاثیر بیشتری داشته است.
فونتین و همکاران (2013) نیز در یک مطالعه مرور نظام مند نشان دادند که فعالیت بدنی با افزایش بقا در بیماران با سرطان سینه همراه است.

لاهارت و همکاران (2015) در یک مطالعه متاآنالیز برروی 123574 نفر در 22 مطالعه نشان دادند که فعالیت بدنی باعث کاهش خطر بروز سرطان سینه می گردد. بیشترین اثر در افرادی بوده استت بعد از تشخیص سرطان فعالیت داشتنه و فعالیت بیشتر از 8 (MET h/week) داشته اند. این مطالعه از این عقیده که فعالیت بدنی متناسب سبب کاهش خطر سرطان سینه و مرگ و میر در میان افراد با سابقه سرطان سینه می شود حمایت می کند.

لوپ و همکاران (2017) نشان دادند که افزایش فعالیت بدنی با کاهش خطر بروز سرطان سینه ارتباط دارد. در خانم های قبل از یائسگی خطر بروز سرطان 5 درصد به ازای هر 6 (MET h/week) کاهش می یابد. در مقابل خانم های بعد از یائسگی نیاز به انجام فعالیت های شدیدتر دارند تا اثرات مفید ورزش برای آنها ظاهر شود. بیشتری اثر برای بیماران با رسپتور استروژن مثبت و هر تو مثبت دیده شد. خانم های بی تحرک دارای 71 درصد خطر بیشتر بروز سرطان سینه بودند. ورزش بیش از 36 (MET h/week) بیشترین اثر را در کاهش خطر بروز سرطان سینه داشت.

screen

ورزش متناسب

سطح استروژن خون

را بطور معنی داری

کاهش می دهد.

قبل از ورزش عضلات گرم شود و بطور تدریجی شدت فعالیت افزایش یابد. انجام صحیح ورزش مهمتر از طولانی ورزش کردن است. در صورت بروز درد، ورزش مورد نظر ادامه نیابد. به میزان کافی استراحت شود. ورزش را بطور آهسته قطع کنید. در جایی ورزش شود که احتمال آسیب به حداقل برسد. از لباس ورزشی مناسب استفاده شود.

در صورتی که گلبول های سفید پائین (کمتر از 3500) باشند از حضور در کلاس های عمومی پرهیز شود. در صورت بروز علائمی مانند تنگی نفس یا درد قفسه صدری و یا افزایش ادم لنفاوی دست، ورزش قطع شود و برنامه ورزشی متعادل گردد. در صورت کم خونی و یا گیجی و عدم تعادل بهتر است ورزش نشود. در صورتی که درد یا بی حسی در اندام ها وجود دارد بهتر است مراقب همراه وجود داشته باشد. در هنگام تجویز برخی داروهای شیمی درمانی مانند آدریامایسین از ورزش شدید در روز تجویز خودداری شود.

شنای کرال سینه با حرکات دست در آب، استفاده از طناب هایی که بایستی کشیده شوند، ورزش هایی که در آن کشیدن و هل دادن شدید با دست باشد، برخی حرکت ها در یوگا مانند سگ برعکس (Downward dog)، دستگاه های ورزشی که در آن بایستی با دست، دسته های آن را عقب و جلو برد احتمالا برای بیماران مناسب نباشند.

ورزش هائی که فشار شدید به دست و مفاصل شانه وارد می کنند شاید برای افرادی که سرطان سینه داشته اند مناسب نباشد.
درباره شروع ورزش با جراح و یا پزشک بایستی مشورت شود. افرادی که ادم لنفاوی، بیماری قلبی و پوکی استخوان دارند بایستی احتیاط بیشتری در ورزش بعمل آورند و بطور دقیقتری تحت نظر فرد متخصص در این زمینه باشند. در صورت رفتن به کلاس های ورزشی، مربی بایستی از وضعیت بیمار مطلع باشد.

ورزش تدریجی و کنترل شده می تواند سبب کاهش خطر تورم لنفاوی شود. ورزش بالا تنه نه تنها منجر به افزایش خطر بروز تورم لنفاوی نمی شود بلکه سبب کاهش خطر تورم لنفاوی نیز می تواند بشود. ورزش با افزایش تدریجی و کنترل شده می تواند از اندام درر مقابل تورم لنفاوی حمایت کند. برنامه های تدریجی ورزشی می تواند خطر بروز تورم لنفاوی راا کاهش دهد. در یک برنامه ورزشی جلسات دو بار در هفته برای 90 دقیقه انجام شده است.. ورزش های بالا تنه و پائین تنه با وزنه با تکرار ده بار در هر دفعه توصیه شده است. وزنه ها بطور تدریجی در طول هفته ها در صورت عدم افزایش قطر بازو صورت گرفته است. وزن دمبل از نیم کیلوگرم شروع و به دو و نیم کیلوگرم افزایش یافته است. وزنه پرس سینه از حدود 18 کیلوگرم در ابتدا به 24 کیلوگرم در یک سال بعد رسانده شد.

وزن شما مهم است

تناسب وزن کلید پیشگیری از سرطان سینه است. شاخص توده بدنی (BMI) سالم بین 18.5 تا 24.9 می باشد. شاخص توده بدنی از تقسیم وزن (کیلوگرم) بر مجذور قد (متر) بدست می آید.

انجمن سرطان شناسی بالینی ایالات متحده (اسکو) توصیه می کند بیماران بایستی به وزن سالم برسند و آن را حفظ کنند. آنها باید تشویق شوند تا از مصرف غذاهای پرکالری پرهیز کنند و فعالیت منظم ورزشی داشته باشند. حدود نیمی از بیماران مبتلا به سرطان سینه اضافه وزن دارند. وزن سالم کیفیت زندگی بیماران را افزایش می دهد و عوارض بیماری را کاهش می دهد.