شیمی درمانی

شیمی درمانی، درمان استاندارد برای افرادی است که انتشار به غده لنفاوی داشته اند. اما برای افرادی که سرطان سینه انتشار به غده لنفاوی نداشته است محل اختلاف نظر است. مطالعات نشان داده اند افراد بر اساس تفاوت در میزان قدرت گیرنده های استروژنی خود، از شیمی درمانی بصورت متفاوت سود می برند.

الباین و همکاران (2011) نشان دادند میزان عدم عود بیماری در 10 سال در زنان یائسه با انتشار به غده لنفاوی برای گروه شیمی درمانی و تاموکسیفن در مقایسه با تاموکسیفن تنها به ترتیب 60 و 45 درصد است. آنها نتیجه گرفتند شیمی درمانی بطور معنی داری میزان بقا بیماران با سرطان سینه با انتشار به غده لنفاوی را افزایش می دهد.

فیشر و همکاران (2004) بر اساس مطالعه (NSABP B20) که افراد آن بدون انتشار به غده لنفاوی و گیرنده استروژن مثبت بودند نشان دادند 82 درصد افرادی که غلظت گیرنده استروژن آنهاا بیشتر از 50 (fmol/mg) می باشد (گیرنده استروژنی قویتر) در صورت مصرف تاموکسیفن در طول 12 سال عدم عود بیماری را تجربه می کنند و این در حالی است برای افراد با گیرنده استروژنی ضعیفتر و مصرف تاموکسیفن این میزان 76 درصد می باشد. در طرف مقابل 90 درصد افراد با غلظت استروژنی کمتر از 50 (fmol/mg) در صورت استفاده از شیمی درمانی و تاموکسیفن در طول 12 سال عدم عود بیماری را تجربه کرده اند و این مقدار برای افراد با استروژن قویتر 88 درصد بوده است. در نتیجه می توان گفت در افرادی که گیرنده استروژنی قویتر داشته اند 6 درصد از شیمی درمانی و تاموکسیفن سود برده اند و این مقدار برای افراد با گیرنده استروژنی ضعیفتر 14 درصد بوده است. در رابطه با میزان بقا، شیمی درمانی 1 درصد و 7 درصد به ترتیب میزان بقا را در طول 12 سال برای بیماران با گیرنده استروژن قویتر (از 83 به 84 درصد) و بیماران با گیرنده استروژن ضعیفتر (از 83 به 90 درصد) بهبود بخشیده است.

سان و همکاران (2015) در متا آنالیزی نشان دادند تمامی بیماران استروژن مثبت از شیمی درمانی سود کافی نمی برند.
در بیماران بدون انتشار به غده لنفاوی (NSABP B20): در این بیماران شانس عدم عود سرطان سینه در 5 سال برای لومینال آ چه در گروه تاموکسیفن و چه در گروه تاموکسیفن و شیمی درمانی، 96 درصد بوده است اما در گروه بازال، شیمی درمانی 15 درصد (66 به 81) میزان عدم عود را بهبود بخشیده است. همچنین بیماران گروه پرخطر انکوتایپ که تمامی لومینال آ و بی بوده اند شیمی درمانی تنها 2 درصد شانس عدم عود را افزایش داده است.
در بیماران با انتشار به غده لنفاوی (SWOG 8814): در این بیماران شانس عدم عود سرطان سینه در 5 سال برای لومینال آ چه در گروه تاموکسیفن و چه در گروه تاموکسیفن و شیمی درمانی، 85 درصد بوده است اما در گروه بازال، شیمی درمانی 16 درصد (63 به 79) میزان عدم عود را بهبود بخشیده است. همچنین بیماران گروه پرخطر انکوتایپ که تمامی لومینال آ و بی بوده اند شیمی درمانی تنها 4 درصد (72 به 76) شانس عدم عود را افزایش داده است.